Strekk

På søndags morgon stod oss opp halv ni, og for ut i naustet før frokost. Gyda-Pia bruka å vere bra kvikk og rask om morgonen, og såg sitt snitt til en fin sprint nedgjønå bakkane. Som sagt, so gjort, og makan te 100-meter i unnabakke ska du leite lenge etter. Usain Bolt hakje hatt sjans om han hadde prøvd. Som oss veit so e det lurt å varme opp. Å krølle sej i senga e ikkje godkjent oppvarming, og derfor vart det dessverre en god gamaldags muskelstrekk på ho Gydis.

Ho halta når ho prøva å gå over til trav, og i går halta ho spesielt mykje etter at ho hadde løgge stille ei stond. I dag e det allereie bedring å spore heldigvis. Etter rådføring med ymse hundemenneskje og veterinær, e konklusjonen at det blir ei vekes bandtvang på ho Gydis. Det blir mest hundeklubb, og kveldsturane blir nok halvert.

Det som e den store faren med strekk, e at det e lett å slå det opp att dersom ho tek en ny sprint. Ho Gydis ska på hundepensjonat om ei og ei halv veke, og då ska ho vere frisk og rask. Molde dyreklinikk meinte at ei veke skulle vere meir enn nok tid til å bli god att :)

Heldigvis va det finever på søndag, so oss tok med et kjøtfullt hjortebein oppi skogen og kosa oss en times tid. So for oss ned att i hagen og kika på pip-pipen som åt fuglefrø. Ganske spennande altso. Etterpå skifta oss olje på biln, og Gyda fungerte som avstandsdirigerande verksmeister for anledninga. So vart det jammen en fin søndag sjøl med strekk.