Spette og fjording i syningom

I går va en nydla dag, det e tørt og fint i markja, og det va berre å hive sej rondt og kjøre heilt til den litt vekkgjømte plassen Nord-Heggdal. Pia he haurt rykte om at der skulle vere gamal skog oppe på Reitaåsen, og då klarte ho rett og slett ikkje å motstå freistinga ;)

Oss måtte gå gjønå et gardstun for å komme oppi skogen, og først møtte oss en gamal hest - en fjording. Piapusen va litt skeptisk, men til slutt kom hesten heilt bort til oss for å helse på. Pia slapp frå sej et par bjeff for å advare hesten om at ho ikkje va interessert i nokke tull, men til slutt so helste dei snute mot mule :D Hesten va sjikkla koselig, og vekte gamle minne om oldefar sin fjording, for ikkje å gløyme fjordingen Heidi ut på Heimigarden som alltid kjørte vogna på 17. mai :) En vakker dag so tru ej forsyne mej at ej skal ha mej en fjording som ho Pia kan ri på.

Oss gjekk et lite stykke til og møtte en bøling med kyr og kalva, rimelig nyfødte. Dei holdt sej litt på avstand, naturlig nok. Litt lenger oppe so møtte oss derimot "ungdoms-kyrne", og dei va langt meir interessert i kos og klem. Pia la sej ned attme straumgjerdet og den eine kubben kom vraltande. Når dei va berre en halv meter frå kvarandre so gjor beistet en litt brå bevegelse, og ho Pia fauk som en rakett bakover, og kræsja rett inn i mej. Ho sa som rett va, at DITTA der vil ho ha sej fråbedt, med djupe knurr og krasse ord. Etter det fann dei ut at det va best å halde litt avstand, og ho Pia bjøndt å tygge bæsj i staden. Det mangla ikkje på den slags.

Jaja, so skulle oss no endelig komme oss opp i skogen. Oss gjekk et stykke før oss fek auge på ei diger osp. "Å HOI!" tenkte han Sindre. Oss tusla oss opp i en fin og åpen skog, hovedsaklig furu med lyngkledd bøtn, og ei og anna diger osp i syningom. Og berre på ei lita stond fann oss pikadej 8 - åtte - spettehøl, og det e meir enn ej he fønne i heile livet mitt til no. I tillegg fann oss ei spettesmie, til Pia si store glede - sia ho elska å tygge på furukongle.. Oss fulgte rådyrstia på kryss og tvers, og berre storkosa oss. Pia fekk gå litt laus også. I sånne skoga so gjeng an Sindre på kryss og tvers, opp og ned og oppatt, og ho Pia må rett og slett halde sej veldig nært om ho ikkje ska forsvinne - og det e ho veldig flink til. Plutselig fekk ho ferten av nokke, og då va det soklart i band med en gång. Hurra!

So då avslutta oss med litt fuglesang og en hestebæsj, men han Sindre venta med kveldsmaten til han kom heim til honningkrukka si.